Moje obserwacje

Bardzo często spotykamy krzykliwe banery zachęcające do skorzystania z zaproponowanych ofert fotograficznych. Dzisiaj fotografia jest najbardziej powszechną formą artystycznego wyrazu. Jednak liczebność nie zawsze przekłada się na jakość. Niewielu fotografów może dziś poszczycić się pełnym profesjonalizmem. Czym on jest ? Nie mam na myśli tu profesjonalnego aparatu tylko fachowość jaką zdobywa się przez intensywne praktyki. U mnie to miłość, którą ma się we krwi.

Do technik wykonywanych na szkle zaliczamy witrochromię, howi-trochromię i foliowitrochromię. Nazwy technik ustalił prof. Jan Hopliński. Zachowane zabytki świadczą, że technikami malowania na szkle interesowano się na Dalekim Wschodzie, w starożytności od I wieku p.n.e. i w średniowieczu. W połowie XVIII w. technika ta rozpowszechniła się w Europie jako sztuka mieszczańska i ludowa, zwłaszcza w okolicach górskich. Ulubioną tematyką w malarstwie na szkle były sceny religijne, rodzajowe i portrety. W obrazach na szkle obraz występuje po drugiej stronie szkła, malowany bywa przeważnie farbami olejnymi lub wodnymi za pomocą pędzla i pióra. Farby temperowe były używane zazwyczaj przez malarzy ludowych.

Obrazy na szkle malowane temperą i akwarelą wymagają dokładnego umycia szyby mydłem i spirytusem denaturowanym. Spoiwo farb akwarelowych powinno zawierać więcej miodu lub cukru, aby zwiększyć jej przyczepność do szkła. Użycie żółci wołowej podczas malowania jako Podczas malowania warstwowego obraz powstaje etapami:

1. rysunek,
2. podmalówka,
3. powłoka barwna.

Rozpoczynając malowanie, przygotowujemy rysunek obrazu węglem, ołówkiem lub tuszem. Po utrwaleniu rysunku robi się podmalówkę, najlepiej kładąc cienko chudą temperę. Ma to być tylko jasne zaznaczenie barw ułatwiające późniejsze kładzenie farby olejnej. Do tego celu nadaje się tempera jejeczna i kazeinowa. Nie należy stosować do podmalówek farby olejnej rozcieńczonej olejem. Podmalówka temperowa powinna być międzywarstwowo werniksowana. Naniesiona olejna powłoka barwna; dobrze wiąże się z chudą podmalówką w myśl zasady „tłuste na chudym". Często stosuje się tu malowanie alla prima.

Malarstwo na szkle znane już było w starożytności, w Egipcie i Rzymie. Metodę tę wykorzystywano w XIII i XIV wieku w świecie arabskim, głównie w celu maskowania wad powstałych w trakcie produkcji szkła. Pod koniec XIX wieku malowanie szkła stało się ponownie bardzo popularne. Współczesne dekoracje malowane na szkle zgodne są zazwyczaj z ogólnymi trendami w sztuce i cieszą się niesłabnącym popytem na rynku.
Obrazy na szkle.
Technika malowania ręcznego polega na nanoszeniu na szkło farb przy pomocy pędzla lub innych narzędzi, jak tampony, stemple, szablony lub gąbki. Uzyskiwana w ten sposób barwna powłoka pokrywa zwykle część powierzchni szkła tworząc wzory stanowiące kombinację rysunku i barwy. Metoda jest bardzo pracochłonna i wymaga od wykonawcy wysokich kwalifikacji, a wręcz talentu.

W technice foliochromii i foliorytu na laserunkowo malowanym obrazie przykleja się jako tło płatki srebra lub metalu. W drugim przypadku nakleja się na szybę pozłotę za pomocą werniksu, lakieru lub białka, a po wyschnięciu wydrapuje się rysunek, który pokrywa się kilkoma kolorami farby. Inny sposób otrzymania obrazu na szkle, chętnie stosowany w Anglii z końcem XIX w., polegał na przylepianiu ryciny (druku) do szyby. Po wyschnięciu zwilżony papier ścierano palcami tak, aby na szybie pozostał druk. Po retuszach pokrywano szybę farbami.